Përballë akuzave të forta për braktisjen e fermerëve dhe manipulimin e tregut, industria e përpunimit të qumështit ka reaguar publikisht. Ilir Pilku, Drejtor Ekzekutiv i Shoqatës së Industrisë së Përpunimit të Qumështit, në një ballafaqim televiziv, ka refuzuar kategorikisht etiketimin e fabrikave si shkaktare të krizës, duke i paraqitur ato si garantuese të sigurisë ushqimore dhe zbatues rigorozë të ligjit.
Sipas Pilkut, refuzimi i qumështit nuk është një vendim tregtar, por një detyrim ligjor. “Ministria e Bujqësisë ka nisur një aksion për monitorimin e aflatoksinës dhe ne jemi të detyruar të zbatojmë rregulloret”, u shpreh ai. Përfaqësuesi i industrisë theksoi se prania e aflatoksinës përbën një vijë të kuqe që nuk mund të kalohet, pasi lidhet drejtpërdrejt me shëndetin e konsumatorit.
Ai sqaroi se aflatoksina nuk krijohet në fabrikë, por e ka origjinën në fermë, konkretisht te ushqimi i bagëtive, si misri apo silazhi i mykur. Në këtë kuadër, Pilku theksoi se përgjegjësia nuk mund të zhvendoset te përpunuesit për një problem që lind në hallkën e parë të zinxhirit të prodhimit.
Në mbrojtje të qëndrimit të industrisë, ai detajoi procedurat që ndjekin fabrikat moderne. Çdo sasi qumështi që mbërrin në fabrikë i nënshtrohet analizave laboratorike për higjienën, ngarkesën mikrobiale, praninë e antibiotikëve dhe aflatoksinën M1. Nëse rezultatet tejkalojnë normat e lejuara nga Bashkimi Europian dhe legjislacioni shqiptar, qumështi refuzohet automatikisht.
“Fabrika nuk është pjesë e penalizimit, por pjesë e identifikimit të problemit”, argumentoi Pilku, duke shtuar se teknologjia e laboratorëve ka bërë të mundur zbulimin e rrezikut që më parë mbetej i fshehur dhe mund të përfundonte te konsumatori.
Ky qëndrim i industrisë nxjerr në pah një realitet të ri për blegtorinë shqiptare: fundin e tolerancës ndaj informalitetit dhe cilësisë së ulët. Pilku nënvizoi se rregulloret e Bashkimit Europian, të cilat Shqipëria synon t’i adoptojë, nuk lejojnë kompromis kur bëhet fjalë për sigurinë ushqimore. Sipas tij, zgjidhja nuk është presioni ndaj fabrikave për të pranuar qumësht të kontaminuar, por ndërhyrja në burim – përmirësimi i menaxhimit të fermave dhe kontrolli i ushqimit të bagëtive.
Debati ka zbuluar një hendek të thellë mes kërkesave të industrisë moderne dhe praktikave tradicionale të fermerëve të vegjël. Ndërsa fabrikat kanë investuar në laboratorë dhe certifikime ndërkombëtare, shumë blegtorë nuk kanë ende mjetet dhe njohuritë e nevojshme për të parandaluar kontaminimin e qumështit, duke krijuar një konflikt strukturor mes dy hallkave kryesore të zinxhirit të prodhimit.
